Οι Σεληνιακοί Δεσμοί στον χάρτη της Ελλάδας του 1822
Οι Σεληνιακοί Δεσμοί στον χάρτη της Ελλάδας του 1822 βρίσκονται ο ΝΔ στις 25°44΄ του Λέοντα και ο ΒΔ στις 25°44΄ του Υδροχόου. Αυτό θεωρώ ότι είναι και ένα από τα βασικά αναγνωριστικά του ότι αυτός ο χάρτης λειτουργεί και κατευθύνει τη νεογέννητη εθνότητα, την επανενσάρκωση της Ελληνικής Ψυχής.
Επίσης ο ΒΔ του Υδροχόου θέτει ένα τεράστιας σημασίας ζήτημα που δεν θα μπορέσουμε να αναπτύξουμε εδώ καθώς είναι από μόνο του ένα θέμα. Ο χάρτης του 1830 που επέβαλαν οι ξένες δυνάμεις τη δημιουργία κράτους για την Ελλάδα έχει τον Ήλιο στον Υδροχόο. Αλλά είναι άλλο να έχεις ΒΔ Υδροχόου και άλλο να έχεις τον Ήλιο σε αυτό το ζώδιο.
Ο Ήλιος εννοεί ότι εξελικτικά κατέχεις επαρκώς το ζώδιο που βρίσκεται. Ενώ ο ΒΔ δείχνει κάτι νέο που πρέπει κάποιος να αναπτύξει. Να πειραματιστεί, να κάνει ίσως και λάθη μέχρι να μάθει τις ποιότητες του ζωδίου. Δύο πολύ διαφορετικά θέματα που θα πρέπει να σκεφτούν πολύ σοβαρά οι αστρολόγοι και οι εραστές της αστρολογίας.
Ο Βόρειος Δεσμός του Υδροχόου εκφράζεται από τους απλούς ανθρώπους ειδικά σε μεγάλες ομαδικές αθλητικές διοργανώσεις (ποδόσφαιρο, μπάσκετ κτλ). Έχουμε παρατηρήσει που λένε ότι «αν παίξουμε ομαδικά θα πάμε καλά». Έχουν μια διαίσθηση σε αυτό που κρύβει αυτή την αλήθεια του ΒΔ στον Υδροχόο. Αλλά το βλέπουν κιόλας στα αποτελέσματά τους. Γιατί η τάση να τα κάνεις όλα μόνος σου και λόγω Νότιου Δεσμού εκκολάπτει μια εγωιστική χροιά. Γιατί ο Λέοντας κρύβει και μεγάλη εμπιστοσύνη στον εαυτό. Αυτό λέει άλλωστε ο ΝΔ που δείχνει αυτό από το οποίο πρέπει να φύγουμε.
Οι ξένοι με δυο λόγια μας έστησαν ένα καθεστώς όπου πρέπει να επιδεικνύουμε τις ιδιότητες που σε αυτή την ενσάρκωση διδασκόμαστε. Αυτό είναι ένα σοβαρό καρμικό πρόβλημα. Δημιουργεί ένα βιασμό και μία πλήρη αναποτελεσματικότητα. Δεν φταίνε και αυτά νομίζετε που πάει τόσο στραβά και κουτσά το Ελληνικό κράτος;
Να σημειώσουμε ότι δεν μπορούμε να κατανοήσουμε τι σημαίνει Ψυχή ενός Έθνους και τι σημαίνει επανενσάρκωσή της.
Ακόμα δεν μπορούμε να εντοπίσουμε τους κύκλους ενσαρκώσεων της ανθρώπινης ψυχής που είναι μικρότερο μέγεθος και υποσύνολο της έννοιας της εθνότητας. Δεν μπορούμε να εντοπίσουμε ούτε τη διάρκεια ζωής της ανθρώπινης ζωής με βεβαιότητα. Πόσο μάλλον να αναφερθούμε στη διάρκεια ζωής της ψυχής ενός έθνους. Το ίδιο συμβαίνει και με την επιδιωκόμενη και αναζητούμενη εμπειρία κάθε ενσάρκωσης. Σε αυτό η αστρολογία έχει κάτι να πει που πρωτίστως και αφού δεν έχουμε μια ακριβή ώρα γέννησης, συνδέεται με τους Σεληνιακούς Δεσμούς.
Ακόμα και ο όρος «έθνος» είναι σημερινή ορολογία και ανήκει στις νεωτεριστικές απόψεις περί κρατών – εθνών που έχει πηγάσει από τη σύγχρονη Ευρωπαϊκή κουλτούρα. Αυτή τη στιγμή όμως δεν είναι αυτό το θέμα μας. Σίγουρα με την επανάσταση του 1821 έχουμε την ίδρυση ενός κράτους που είναι μία μορφή στα σύγχρονα μέτρα και κανόνες.
Φυσικά, όπως είναι αντιληπτό, η Ελλάδα βρίσκεται σε εμβρυακό επίπεδο ακόμα και δεν μπορούμε να δούμε τις λεπτομέρειες αυτού του θέματος τώρα. Σίγουρα υποθέτουμε ότι η ψυχή μιας εθνότητας έχει πολύ μεγάλες ηλικιακές περιόδους κατά την ενσάρκωσή της. Είναι ένα θέμα που εμπλέκεται με την Ιστορία.
Αφού όμως ενσαρκώθηκε ξανά, μεταφέρει και το φορτίο από το παρελθόν της που ειδικά σε εμάς τους Έλληνες είναι εξαιρετικά βαρύ. Αυτό είναι καλό, αλλά μπορεί να γίνεται και κακό. Έτσι ερχόμαστε στον ΝΔ του Λέοντα και τον ΒΔ του Υδροχόου, του αστρολογικού μας χάρτη του 1822.
Τι μας λέει αυτό που χαρακτηρίζει τη σημερινή ενσάρκωση της Ελλάδας;
Ο ΝΔ του Λέοντα δείχνει ένα λαμπερό και τιμημένο παρελθόν, με κύρος μέσα στον κόσμο. Αυτό ταιριάζει θαυμάσια με το παρελθόν που πέφτει βαρύ στους ώμους του κάθε Έλληνα. Αλλά οι Δεσμοί μας λένε ότι σήμερα πρέπει ο Έλληνας να προσέξει από την κατώτερη έκφραση αυτού του θέματος. Πώς αντιμετωπίζεται αυτό στο σήμερα; Αυτό είναι το θέμα.
Σε αυτό μας απαντάει ο ΒΔ του Υδροχόου. Ο οποίος δείχνει την ανάγκη να μην στέκεται κάποιος στις δάφνες του παρελθόντος, αλλά να χρησιμοποιήσει τις δυνάμεις, τις ποιότητες και τα ταλέντα του για το καλό της ομάδας και ειδικά της μεγάλης ομάδας, που όλοι αποτελούμε κύτταρά της, της Ανθρωπότητας.
Μας λένε λοιπόν οι Δεσμοί να προσέξουμε να μην προσκολλιόμαστε στο παρελθόν, να μην επιζητούμε δάφνες και τον θαυμασμό των άλλων, που θρέφει το κατώτερο εγώ, αλλά να γίνουμε ενεργοί πολίτες στο σήμερα, όποιο είναι αυτό και στο οποίο κληθήκαμε να λάβουμε μέρος τόσο σαν ψυχές, όσο και σαν εθνική ας την ονομάσουμε ομάδα.
Παρατηρώντας γύρω μας θα δούμε πολλή αλαζονεία να γεμίζει τις καρδιές των νεοελλήνων. Αυτό δυναμώνει το κατώτερο εγώ και μας εμποδίζει να προχωρήσουμε. Αυτή η αλαζονεία εμποδίζει να βγούμε μαχητικά στη σημερινή μας ζωή και να δείξουμε πραγματικά τι είμαστε. Αν πράγματι έχουμε κάτι μέσα μας από τις αρχαίες μνήμες της ψυχής της ομάδας που λέγεται Ελλάδα θα πρέπει να το βρούμε και να το εκδηλώσουμε, να το αφήσουμε να εκφραστεί στο σήμερα. Ποιος ο λόγος άλλωστε να επανενσαρκωθεί ένα έθνος αν όχι για να ζήσει στο σήμερα της ενσάρκωσής του;
Εκεί αρχίζουν πάρα πολλά θέματα και βλέπουμε γύρω μας πάρα πολλούς Έλληνες κατά την ιθαγένεια να καμαρώνουν για τα ερείπια των αρχαίων κτισμάτων, τις πεσμένες κολώνες του παρελθόντος. Έτσι χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε γινόμαστε παρελθοντολάγνοι. Και η παρελθοντολαγνεία είναι Κρόνιο ιδίωμα. Τη στιγμή που βρισκόμαστε, σύμφωνα με την παράδοση του διαχρονικού Ελληνισμού, στη βασιλεία του Διός. Ο Ζευς έχει δημιουργήσει το Σχέδιο για την Άνοδο της Ανθρωπότητας στο οποίο κινείται ο κόσμος και σήμερα. Άρα στεκόμαστε όχι χωρίς λόγο, αντίθετοι στο Σχέδιο που δημιούργησε ο Ζευς.
Πώς λοιπόν μπορεί να μένει κάποιος στο παρελθόν και να προσκολλάται στα μειονεκτήματα, εντέλει, του κόσμου του Κρόνου;
Ο Ζευς βρίσκεται στην πλευρά της Ζωής και δεν είναι τυχαία η παρουσία του Ζ και στις δύο λέξεις. Ο Κρόνος και ο υλικός τετραδιάστατος κόσμος στέκεται στην πλευρά του Θανάτου, της Κοσμικής Νεκροφιλίας.
Στον τρισδιάστατο υλικό κόσμο και για την ακρίβεια, στον τετραδιάστατο, βασιλεύει το χαρακτηριστικό να καταναλώνονται πτώματα. Είναι ο κόσμος του θανάτου. Ακούμε έναν ήχο που μέχρι να φτάσει στο αυτί μας αποτελεί παρελθόν, αφού του πήρε κάποιο χρόνο για να διανύσει τον μεταξύ μας χώρο και να φτάσει στο αυτί μας. Βλέπουμε ένα άστρο που μπορεί, το φως που αντιλαμβανόμαστε, να έχει ταξιδέψει για να φθάσει μέχρι τα μάτια μας επί δισεκατομμύρια χρόνια πριν. Τη στιγμή που βλέπουμε τον αστέρα, δεν υπάρχει, έχει γίνει κάτι άλλο.
Με τον ίδιο τρόπο λειτουργούν όλες οι αισθήσεις που χρησιμοποιεί η Συνείδηση. Αλλά εμείς δεν είμαστε ούτε οι αισθήσεις, ούτε τα όργανά τους. Είμαστε η Συνείδηση. Μια συνείδηση που αναζητά την Αλήθεια και αυτό την οδηγεί βαθμιαία σε λεπτότερα αισθητηριακά όργανα που δίνουν αληθέστερη αντίληψη του κόσμου.
Η συνείδηση βρίσκεται σε εξέλιξη γιατί είναι το έδαφος που το Πνεύμα με την Ύλη σμίγουν. Και όσο σμίγει το Πνεύμα με την Ύλη και γίνεται αντιληπτό ότι η ύλη είναι πυκνωμένο πνεύμα και το πνεύμα είναι ύλη στην πιο λεπτοφυή μορφή της. Τότε η συνείδηση φωτίζεται στην Αλήθεια και χρησιμοποιεί όλο και πιο ευαίσθητα αισθητηριακά όργανα. Χρησιμοποιεί αισθήσεις που δίνουν άμεση επαφή, εκτός των περιορισμών του Χώρου και του Χρόνου με το αντικείμενο που αντιλαμβάνεται. Τα όρια χάνονται και η ενότητα βαδίζει το ανοδικό της μονοπάτι. Τέτοιο είναι το θαύμα στο οποίο συμμετέχουμε όλοι.
Είναι μια πορεία προς τους πιο λεπτοφυείς κόσμους που διαφεύγουν της χωριστικότητας και διασπαστικότητας του υλικού κόσμου. Το σχέδιο για να βαδίσουμε αυτό το μονοπάτι έχει εκφραστεί από τον Δία και παραμένει αναλλοίωτο μέχρι να υλοποιηθεί και ακόμα και ο τελευταίος άνθρωπος να ελευθερωθεί από το βάρος της χωριστικότητας του τετραστοιχειακού κόσμου και να εγκατασταθεί στα βασίλεια των ανώτερων ενωτικών κόσμων.
Αν αντιληφθούμε αυτόν τον σκοπό και στόχο της πορείας μας, θα δούμε γιατί πρέπει να δουλέψουμε με την εγωπαθή συμπεριφορά, με τον ρύπο της ανώτερης φυλής που στην πράξη δρα σαν το τελευταίο μαθητούδι του κόσμου. Εγώ πάντα το ένοιωθα αυτό. Αν θέλεις να θαυμάσεις τον Παρθενώνα και να ωφεληθείς από τα μηνύματα που μεταφέρει πρέπει να ετοιμάζεσαι να φτιάξεις έναν Παρθενώνα με τους κανόνες της εποχής που βρίσκεσαι. Τι ωφελεί να γκρινιάζεις επειδή σήμερα δεν δημιουργούνται Παρθενώνες; Εσύ είναι ο πρώτος που φέρει ευθύνη σε αυτό.
Αλλά ας φύγουμε από αυτό το τεράστιο πολιτισμικό παράδειγμα. Σημασία έχει το τι κάνουμε και πώς εργαζόμαστε και όχι το τι λέμε μόνο στα λόγια. Ακόμα και ελάχιστες να είναι οι δυνάμεις μας, και ελάχιστα τα ταλέντα μας, αν τα χρησιμοποιούμε ανοδικά και όχι για την ικανοποίηση του μικρού εγωισμού, θα λάβουμε περισσότερα και θα γίνουμε ικανοί να χτίσουμε νέους Παρθενώνες. Αντί να γινόμαστε διαιωνιστές ενός παρελθόντος που έχει μορφικά περάσει. Οι μορφές έχουν ημερομηνία λήξης. Αν προσπαθεί κάποιος να τις συντηρήσει γίνεται παρελθοντολάγνος, οπισθοδρομικός και οπισθοκοίτης (κοιτάει πίσω, στο παρελθόν).
Αυτά μας λένε οι Δεσμοί της Σελήνης στον χάρτη του 1822 και ας σκεφτείτε με την ευκαιρία αν αξίζει να θεωρηθεί αυτός ο χάρτης ο γενέθλιος της επανενσάρκωσης της Εθνότητας της Ελλάδας. Κάποια επόμενη φορά θα ασχοληθούμε με κάποιο άλλο σημείο – θέμα του χάρτη του 1822 που θεωρούμε γενέθλιο της Ελλάδας.